Al Capone: „człowiek z blizną” czy wielki mafioso

Alphonse Gabriel Capone, lepiej znany jako Al Capone lub „Scarface”, pozostaje jedną z najbardziej ikonicznych i owianych złą sławą postaci w historii amerykańskiej przestępczości zorganizowanej. Jego nazwisko jest synonimem epoki prohibicji w Stanach Zjednoczonych, czasów, gdy nielegalny alkohol, jazz i korupcja rządziły Chicago. Zwykły chłopak z Brooklynu, syn włoskich imigrantów, zdołał wspiąć się na szczyt przestępczego imperium, stając się wrogiem publicznym numer jeden i jednocześnie antybohaterem, który fascynował Amerykę. Odsiedział wyrok za oszustwa podatkowe, a nie za liczne morderstwa, co tylko dodaje paradoksu jego historii. Poniższy tekst przedstawia 100 ciekawostek, które rzucają światło na życie, karierę, upadek. I mniej znane aspekty osobowości człowieka, który przez lata był „królem Chicago”.

W skrócie:

– Capone, znany również jako „Człowiek z blizną”, uważany jest za najsłynniejszego gangstera w historii Ameryki. W czasach prohibicji w Chicago kojarzono go głównie z brutalną przemocą gangów i zorganizowaną przestępczością.

– Al Capone doszedł do władzy w latach dwudziestych XX wieku jako przywódca Chicago Outfit, potężnej organizacji przestępczej zajmującej się przemytem alkoholu, nielegalnym hazardem, prostytucją, zabójstwami na zlecenie i wojnami gangów.

– Capone ostatecznie trafił do więzienia nie za morderstwo ani wymuszenia, lecz za unikanie płacenia podatków. Mimo to powszechnie uważa się, że to on zlecił masakrę w dniu świętego Walentego w 1929 r., Podczas której siedmiu członków rywalizującego gangu zostało zastrzelonych w biały dzień.

– Pomimo jego brutalnych rządów, organy ścigania nie mogły bezpośrednio powiązać go z przestępstwami o charakterze przemocy z powodu braku świadków i dowodów. Po latach śledztwa, w 1931 roku rząd federalny oskarżył Capone’a o unikanie płacenia podatku dochodowego.

***

– Uznano go winnym pięciu zarzutów i skazano na 11 lat więzienia federalnego, grzywnę w wysokości 50 000 dolarów oraz nakazano zapłatę kosztów sądowych i zaległych podatków.

– Rozpoczął odbywanie kary w więzieniu Atlanta US Penitentiary w 1932 r., jednak później został przeniesiony z powodu korupcji i specjalnego traktowania.

– W 1934 roku Capone został przeniesiony do Alcatraz, krótko po jego otwarciu, aby uniemożliwić mu wykorzystywanie swoich wpływów do manipulowania systemem więziennictwa. Został osadzonym AZ-85, a odosobnione miejsce, surowe zasady i ściśle kontrolowane środowisko uniemożliwiły Capone’owi utrzymanie swojego przestępczego imperium. Przebywając tam, pracował w pralni i zachorował na kiłę układu nerwowego. To spowodowało gwałtowne pogorszenie się jego zdrowia psychicznego i fizycznego.

– Do 1938 roku stan zdrowia Capone’a znacznie się pogorszył. Był zdezorientowany, niestabilny emocjonalnie i nie stanowił już zagrożenia. W 1939 roku przeniesiono go do więzienia Terminal Island w Kalifornii, skąd w 1940 roku zwolniono go. Po wyjściu na wolność żył spokojnie w swojej posiadłości na Florydzie. Zmarł w 1947 roku w wieku 48 lat na skutek powikłań po kile i udaru mózgu. Jego życie do dziś stało się tematem niezliczonych książek, filmów dokumentalnych i fabularnych.

100 ciekawostek o Al Capone

Wczesne życie i początki kariery

Narodziny i pochodzenie: Alphonse Gabriel Capone urodził się 17 stycznia 1899 roku w Nowym Jorku. Był synem włoskich imigrantów, Gabriela, fryzjera, i Teresy, szwaczki, którzy przybyli do USA w poszukiwaniu lepszego życia. Rodzina była liczna, miał ośmiu braci i sióstr. Dorastał w biednej, ale tętniącej życiem dzielnicy Brooklynu, co ukształtowało jego wczesne podejście do życia.
Kłopoty w szkole: Jako dziecko był dobrym uczniem i śpiewał w chórze kościelnym, ale w wieku 14 lat został wydalony ze szkoły. Powodem było uderzenie nauczycielki, co zakończyło jego formalną edukację. Po tym incydencie dołączył do lokalnych gangów, co skierowało go na drogę przestępczą.
Pseudonim „Scarface”: Pseudonim „Człowiek z Blizną” (Scarface) przylgnął do niego po bójce w barze, gdzie pracował jako bramkarz. Obraził kobietę, a jej brat, Frank Galluccio, zaatakował go nożem, pozostawiając trzy głębokie rany na lewym policzku. Capone nie lubił tego pseudonimu i wolał, by nazywano go „The Big Fellow” (Wielki Facet).
Mentor Johnny Torrio: Jego mentorem we wczesnej karierze przestępczej był Johnny Torrio, wpływowy gangster z Nowego Jorku. Torrio dostrzegł potencjał w młodym Capone i zaprosił go do Chicago. To właśnie pod okiem Torrio Al miał rozwinąć swoje największe imperium.
Przeprowadzka do Chicago: Capone przeniósł się do Chicago około 1920 roku, w wieku 21 lat, wraz z Johnnym Torrio. Chicago było miastem o ogromnej korupcji, idealnym środowiskiem dla rozwoju przestępczości. Początkowo pracował dla Jima Colosimo, który kontrolował prostytucję i hazard, by wkrótce przejąć interesy związane z prohibicją.

Imperium przestępcze i Prohibicja

Złote czasy prohibicji: Głównym źródłem dochodów imperium Capone’a była prohibicja, wprowadzona 18. poprawką do Konstytucji USA. Zakaz produkcji i sprzedaży alkoholu otworzył ogromny czarny rynek, który Capone zdominował, kontrolując liczne speakeasy (nielegalne bary) i gorzelnie.
Astronomiczne dochody: Imperium Capone’a zarabiało fortunę: szacuje się, że w szczytowym okresie jego roczne dochody z samego alkoholu wynosiły 50 milionów dolarów. Do tego dochodziły miliony z hazardu, prostytucji i handlu narkotykami, co uczyniło go jednym z najbogatszych ludzi w Ameryce.
Brutalne metody: Capone stosował brutalne metody, aby utrzymać kontrolę nad terytorium i wyeliminować konkurencję. Wojny gangów były na porządku dziennym, a przemoc była postrzegana jako konieczny element biznesu. Mimo to, publicznie starał się kreować wizerunek szanowanego biznesmena.
Rywalizacja z Bugsem Moranem: Jednym z jego głównych rywali był Bugs Moran, szef North Side Gang. Ich rywalizacja doprowadziła do jednej z najbardziej makabrycznych zbrodni w historii amerykańskiej przestępczości zorganizowanej.
Masakra w Dniu Świętego Walentego: Najbardziej znanym aktem przemocy związanym z Capone’em była masakra 14 lutego 1929 roku. Siedmiu członków gangu Bugsa Morana zostało zastrzelonych przez ludzi Capone’a, przebranych za policjantów. Sam Capone przebywał wówczas na Florydzie, co miało zapewnić mu alibi.
Sprawny organizator: Mimo swojej brutalności, Al Capone był sprawnym organizatorem, który potrafił zarządzać swoim imperium niczym dużą korporacją. Stworzył sprawnie działający system korupcji, który obejmował policjantów, polityków i sędziów, co czyniło go nietykalnym dla lokalnych władz.
Wizerunek filantropa: Capone dbał o swój wizerunek publiczny, wykorzystując media do budowania legendy „dobrego gangstera”. Otwierał darmowe kuchnie dla bezrobotnych podczas Wielkiego Kryzysu i rozdawał datki na cele charytatywne.
Status celebryty: W czasie prohibicji Al Capone stał się symbolem amerykańskiego podziemia i celebrytą, jego twarz pojawiała się na okładkach gazet w całym kraju. Ludzie byli zafascynowani jego bogactwem, bezwzględnością i rzekomą hojnością. Stał się uosobieniem „amerykańskiego snu”.
Kontrola nad miastem: Capone kontrolował większość nielegalnych działań w Chicago, w tym hazard, prostytucję, przemyt, handel narkotykami i wymuszanie haraczy.

Upadek i uwięzienie

FBI na tropie: Mimo zaangażowania w liczne morderstwa, władze federalne miały trudności ze znalezieniem dowodów, które pozwoliłyby postawić go przed sądem. Agenci FBI pod wodzą J. Edgara Hoovera oraz Eliot Ness i jego „Nietykalni” skupili się na znalezieniu luki prawnej.
Oszustwa podatkowe: Przełomem okazało się oskarżenie o uchylanie się od płacenia federalnych podatków dochodowych, jedyne przestępstwo, które prokuratorom udało się udowodnić. Capone prowadził luksusowe życie, nie deklarując swoich ogromnych dochodów.
Wyrok 11 lat więzienia: W 1931 roku Al Capone został skazany na 11 lat więzienia za unikanie płacenia podatków, co było szokiem dla opinii publicznej i samego gangstera.
Początkowy komfort: Początkowo Capone trafił do więzienia w Atlancie, gdzie dzięki swoim wpływom miał dość komfortowe warunki. Mógł przyjmować gości i prowadzić interesy zza krat, co skłoniło władze do przeniesienia go do bardziej rygorystycznego zakładu karnego.
Transfer do Alcatraz: W 1934 roku Capone został przeniesiony do nowo otwartego, super-rygorystycznego więzienia Alcatraz, zwanego „Skałą”. Tamtejsze warunki były znacznie cięższe, a strażnicy nie ulegali korupcji.
Prace porządkowe: W Alcatraz Al Capone pracował, między innymi, czyszcząc toalety i wykonując inne proste prace porządkowe, co było upokarzające dla byłego „króla Chicago”. Stracił swoje wpływy i status, a jego stan zdrowia zaczął się pogarszać.

Choroba i śmierć

Syfilis: Capone od wielu lat chorował na syfilis (kiłę), którą zaraził się w młodości i której nigdy nie leczył w odpowiedni sposób. Choroba weszła w zaawansowane stadium, prowadząc do neurosyfilisu, który uszkodził jego mózg i układ nerwowy.
Zły stan psychiczny: Pod koniec pobytu w Alcatraz, stan psychiczny Capone’a był na tyle zły, że przypominał umysłowo chorego starca. Ostatnie miesiące w więzieniu spędził w szpitalu więziennym. Ostatecznie został zwolniony ze względu na zły stan zdrowia w 1939 roku.
Ostatnie lata na Florydzie: Po zwolnieniu z więzienia Capone przeniósł się do swojej posiadłości na Palm Island na Florydzie, gdzie spędził ostatnie lata życia pod stałą opieką lekarzy i rodziny. Był już cieniem dawnego siebie, a jego zdolności umysłowe były znacznie upośledzone.
Śmierć w wieku 48 lat: Al Capone zmarł 25 stycznia 1947 roku, w wieku 48 lat, w wyniku udaru mózgu, będącego konsekwencją zaawansowanej kiły i zapalenia płuc. Mimo swojego krótkiego życia, jego wpływ na historię przestępczości zorganizowanej w USA był ogromny.
Żona i syn: Capone był żonaty z Mae Coughlin, Amerykanką irlandzkiego pochodzenia, którą poślubił w 1918 roku. Mieli jednego syna, Alberta Francisa „Sonny” Capone’a. Mae pozostała wierna mężowi przez całe jego życie, odwiedzając go regularnie.

Inne ciekawostki i fakty

Strach przed Polakiem: Al Capone ponoć bał się Polaka o nazwisku Henryk Wojciechowski, znanego jako „Henry the Polack”. Wojciechowski był ponoć bezwzględnym gangsterem, który konkurował z Capone’em w interesach związanych z alkoholem i był jedyną osobą, której Capone autentycznie się obawiał.
Miłość do opery: Capone był wielkim fanem opery i często fundował drogie, prywatne przedstawienia dla siebie i swoich gości. Lubił otaczać się luksusem, wydawał ogromne sumy pieniędzy na drogie garnitury, biżuterię i wystawne przyjęcia.
Posiadłość z zabezpieczeniami: W swojej posiadłości na Florydzie Capone miał specjalnie zainstalowane potężne stalowe drzwi i system alarmowy, obawiając się zamachów. Ironią losu było to, że ostatecznie pokonały go władze federalne, a nie konkurencyjny gang.
Opancerzony Cadillac: Capone często podróżował opancerzonym Cadillaciem, co było rzadkością w tamtych czasach. Samochód ten posiadał kuloodporne szyby i wzmocnione nadwozie. Po jego aresztowaniu, samochód ten został przejęty przez rząd USA.
Patriotyzm na pokaz: Mimo brutalnej działalności przestępczej, Al Capone twierdził, że jest patriotą i dobrym obywatelem. Podczas przesłuchań i wywiadów z mediami często podkreślał swoje amerykańskie korzenie i lojalność wobec Stanów Zjednoczonych.
Brat po drugiej stronie prawa: Capone miał brata, Jamesa Vincenzo Capone, który przyjął nazwisko Richard Hart i został federalnym agentem ds. prohibicji w Nebrasce. Bracia utrzymywali ze sobą kontakt i ponoć darzyli się wzajemnym szacunkiem.
Usprawiedliwienie biznesu: Capone często powtarzał słynne zdanie: „Moje towary są legalne, bo jest na nie popyt”. W ten sposób usprawiedliwiał swoją działalność, twierdząc, że dostarcza ludziom to, czego chcą, a prohibicja jest niesprawiedliwym prawem.
Brak skruchy: Po aresztowaniu Al Capone nie okazywał skruchy. Był pewien, że jego wpływy i pieniądze pozwolą mu uniknąć długiego wyroku. Sądził, że oskarżenie o podatki jest błahe i łatwe do obalenia.
Sensacyjny proces: Proces Ala Capone był sensacją medialną, a reporterzy z całego kraju relacjonowali każdy jego szczegół. Capone, zawsze elegancko ubrany, pozował do zdjęć i uśmiechał się do kamer, zachowując pewność siebie do samego końca.
Księgi rachunkowe jako dowód: Jednym z dowodów, które pogrążyły Capone’a, były księgi rachunkowe jego organizacji, w których skrupulatnie zapisywano dochody i wydatki. Agenci federalni zdołali je odnaleźć i wykorzystać jako dowód w sprawie o oszustwa podatkowe.
Zespół muzyczny w więzieniu: Capone podczas pobytu w więzieniu miał grać na banjo i założył zespół muzyczny „The Cell Block Serenaders”. Był to jego sposób na spędzanie czasu i odreagowanie stresu związanego z uwięzieniem. Ponoć był całkiem niezłym muzykiem.
Masakra bez winnego: Capone nigdy nie przyznał się do udziału w masakrze w Dniu Świętego Walentego, a dowody przeciwko niemu były poszlakowe. Nikt nigdy nie został skazany za tę zbrodnię, mimo że powszechnie przypisywano ją Capone’owi.
Ataki w Alcatraz: W więzieniu Alcatraz Capone ponoć stał się celem ataków ze strony innych więźniów, którzy gardzili nim za jego rzekomą współpracę ze strażnikami. Pewnego razu został nawet zaatakowany nożem przez innego osadzonego, ale przeżył.
Losy rodziny: Po śmierci Capone’a, jego rodzina próbowała odciąć się od jego przestępczej przeszłości i prowadzić normalne życie. Syn Ala, Albert Francis Capone, zmienił nazwisko i żył z dala od blasku fleszy.
Miejsce pochówku: Al Capone został pochowany na cmentarzu Mount Olivet w Chicago, a później jego ciało przeniesiono na cmentarz Mount Carmel w Hillside w Illinois, obok jego ojca i brata. Grób gangstera jest do dziś odwiedzany przez turystów.
Zamiłowanie do luksusu: Capone lubił luksusowe rzeczy, w tym jedwabną bieliznę, drogie perfumy i biżuterię. Zawsze dbał o swój wygląd, nawet w najtrudniejszych chwilach. Ten zamiłowanie do luksusu było częścią jego wizerunku „króla życia”.
Dwie twarze: Capone był znany z tego, że potrafił być zarówno brutalnym, bezwzględnym mordercą, jak i czarującym, hojnym dżentelmenem. Miał dwie twarze, które potrafił wykorzystywać w zależności od sytuacji.
Federalna jurysdykcja: FBI nigdy oficjalnie nie aresztowało Ala Capone, ponieważ w czasach jego największej aktywności ich jurysdykcja była ograniczona do przestępstw federalnych. Dopiero oskarżenie o federalne przestępstwa podatkowe pozwoliło władzom federalnym podjąć działania.
Najlepsi prawnicy: Capone miał wielu prawników, którzy starali się go chronić i znaleźć luki prawne pozwalające mu uniknąć kary. Jego głównym obrońcą był Michael Igoe, ale ostatecznie nawet najlepsi prawnicy nie byli w stanie mu pomóc.
Upadek imperium: W czasie uwięzienia Capone’a, jego imperium przestępcze w Chicago stopniowo traciło na znaczeniu i wpływach. Prohibicja została zniesiona w 1933 roku, co ostatecznie podkopało główne źródło dochodów mafii.
Nastroje antyimigracyjne: Capone był Włochem z pochodzenia, urodzonym w USA, ale w jego czasach panowały silne nastroje antyimigracyjne. Często był postrzegany jako symbol zagrożenia ze strony imigrantów i przestępczości zorganizowanej.
Wiele pseudonimów: Capone miał pseudonimy takie jak „Snorky” (elegant) ze względu na swój styl ubierania się. Inne, mniej pochlebne, to „Profesor”, „Byku” czy „Sumo”. Każdy z nich odzwierciedlał inną stronę jego złożonej osobowości.
Apelacje odrzucone: Capone próbował odwołać się od wyroku skazującego, ale jego apelacje zostały odrzucone przez sądy wyższej instancji. Sprawa podatkowa była zbyt solidnie udokumentowana, a dowody niepodważalne.
Cenzura listów: W więzieniu Alcatraz Capone miał ograniczony kontakt ze światem zewnętrznym, a jego listy były cenzurowane przez władze więzienne. Było to dla niego trudne doświadczenie, ponieważ zawsze lubił kontrolować sytuację.
Konfiskata majątku: Po śmierci Capone’a, jego majątek został skonfiskowany przez rząd USA w celu pokrycia zaległych podatków i grzywien. Rodzina gangstera została praktycznie bez środków do życia.
Uzdrowisko Hot Springs: Capone często podróżował do Hot Springs w Arkansas, które było wówczas popularnym uzdrowiskiem i miejscem spotkań gangsterów z całych Stanów Zjednoczonych. Miał tam swoje ulubione miejsca i lubił spędzać czas, relaksując się.
Legalne pralnie: Capone zainwestował część swoich nielegalnych dochodów w legalne interesy, takie jak pralnie, co miało na celu „pranie brudnych pieniędzy” i tworzenie fasady legalnego biznesu.
Osobista ochrona: Capone miał wielu wrogów w świecie przestępczym, a jego życie było pełne zagrożeń. Zawsze nosił ze sobą broń i miał osobistych ochroniarzy, którzy dbali o jego bezpieczeństwo.
Oddanie rodzinie: Capone był ponoć bardzo oddany swojej rodzinie i dbał o dobro swojej żony i syna. Starał się zapewnić im jak najlepsze życie, z dala od przemocy i niebezpieczeństw związanych z jego działalnością.
Akcent z Brooklynu: Capone był Włochem z pochodzenia, ale mówił płynnie po angielsku z brooklyńskim akcentem. Unikał języka włoskiego w rozmowach publicznych, aby lepiej wpasować się w amerykańskie społeczeństwo.
Obsesja na punkcie higieny: Capone miał obsesję na punkcie higieny i czystości. Było to spowodowane jego chorobą i obawą przed zarazkami. Często mył ręce i używał środków dezynfekujących.
Urok osobisty: Capone był znany z tego, że potrafił zjednywać sobie ludzi swoim urokiem osobistym i charyzmą. Miał dar przekonywania i potrafił manipulować ludźmi, co było cenną umiejętnością w świecie przestępczym.
Informatorzy w policji: Capone miał wielu informatorów w policji i władzach miasta. Dostarczali mu poufne informacje o planowanych nalotach i działaniach organów ścigania. Dzięki temu udawało mu się unikać aresztowania przez długi czas.
Dylemat tożsamości: Capone był dumny ze swojego włoskiego dziedzictwa, ale jednocześnie chciał być postrzegany jako stuprocentowy Amerykanin. Był to typowy dylemat dla wielu imigrantów w tamtych czasach.
Brak wykształcenia: Mimo swojego bogactwa, nie miał formalnego wykształcenia, co często było powodem jego kompleksów. Starał się nadrabiać to, czytając książki i poszerzając swoją wiedzę na własną rękę.
Fan boksu: Capone był wielkim fanem boksu i często sponsorował walki, a także sam trenował amatorsko ten sport. Uważał, że boks to męski sport, który uczy dyscypliny i siły.
„Public Enemy No. 1”: Miał wiele pseudonimów, w tym „Big Al”, „Public Enemy No. 1” i „The King of Chicago”. Każdy z nich odzwierciedlał jego pozycję i wpływy w świecie przestępczym.
Hojność dla ludzi: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo hojny dla swoich ludzi, nagradzając ich za lojalność i dobre wyniki. Dbał o swoich żołnierzy, co sprawiało, że byli mu wierni.
Słabość do drogich rzeczy: Miał słabość do pięknych kobiet i drogich samochodów. Lubił otaczać się luksusem i pokazywać swoje bogactwo, co było typowe dla gangsterów tamtych czasów.
Poczucie humoru: Mimo brutalnej reputacji, Capone miał ponoć poczucie humoru i potrafił żartować ze swoich wrogów i rywali. Ten rys charakteru sprawiał, że był postrzegany jako mniej groźny niż w rzeczywistości.
Bezwzględny negocjator: Capone był znany z tego, że potrafił być bezwzględnym negocjatorem. Zawsze dążył do osiągnięcia swoich celów, niezależnie od kosztów. Nie uznawał kompromisów.
Strach przed zamachami: Mimo swojego bogactwa, nie czuł się bezpieczny i zawsze obawiał się zamachów i ataków ze strony rywali. Ten strach był stałym elementem jego życia.
Sojusznicy w przestępczym świecie: Miał wielu sojuszników w świecie przestępczym, w tym Lucky Luciano i Meyer Lansky, z którymi utrzymywał kontakty i prowadził interesy, co pozwalało mu rozszerzać wpływy.
Mściwy charakter: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo mściwy i nie wybaczał zdrady ani nielojalności. Kto go zdradził, musiał liczyć się z konsekwencjami.
Słabość do dzieci: Mimo swojej reputacji, miał ponoć słabość do dzieci i często angażował się w akcje charytatywne na ich rzecz. Ten rys charakteru był zaskakujący u bezwzględnego gangstera.
Kreatywność w przestępczości: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo kreatywny w swoich działaniach przestępczych. Znajdował nowe sposoby na ominięcie prawa i zarabianie pieniędzy. Był innowatorem w świecie przestępczym.
Kodeks honorowy: Mimo swojej brutalności, miał ponoć kodeks honorowy, którego przestrzegał w kontaktach ze swoimi ludźmi i rywalami. Ten kodeks był ważnym elementem jego tożsamości.
Elokwencja i charyzma: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo elokwentny. Potrafił przemawiać do ludzi, zjednując sobie ich sympatię i zaufanie. Miał dar przekonywania, który wykorzystywał w swoich interesach.
Dobre relacje z mediami: Capone, mimo swojej reputacji, miał ponoć dobre relacje z niektórymi dziennikarzami, którzy pisali o nim pozytywne artykuły i pomagali mu w budowaniu wizerunku „dobrego gangstera”.
Hojność dla bliskich: Był znany z tego, że potrafił być bardzo hojny dla swoich przyjaciół i rodziny, obdarowując ich drogimi prezentami i pomagając im w potrzebie. Dbał o swoich bliskich.
Wrażliwa dusza: Mimo swojej brutalności, miał ponoć wrażliwą duszę i potrafił docenić piękno sztuki i muzyki. Był fanem opery i klasycznej muzyki.
Religijność: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo religijny i często chodził do kościoła, modląc się i prosząc o wybaczenie grzechów. Wiara była dla niego ważnym elementem życia.
Poczucie winy: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie winy z powodu swoich czynów i obawiał się kary boskiej. Ten strach przed Bogiem był stałym elementem jego życia.
Przesądy: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo przesądny i wierzył w różne znaki i omeny, które miały mu przepowiadać przyszłość. Ten rys charakteru był zaskakujący u bezwzględnego gangstera.
Powiązania z politykami: Mimo swojej reputacji, miał ponoć dobre relacje z niektórymi politykami, którzy pomagali mu w utrzymaniu wpływów i unikaniu kary. Korupcja była na porządku dziennym w tamtych czasach.
Gościnność: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo gościnny i lubił przyjmować gości w swojej posiadłości, częstując ich drogimi potrawami i trunkami. Był dobrym gospodarzem.
Dystans do siebie: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie humoru i potrafił żartować ze swoich wad i słabości. Ten rys charakteru sprawiał, że był postrzegany jako bardziej ludzki.
Inteligencja strategiczna: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo inteligentny i potrafił szybko podejmować decyzje. Co było cenną umiejętnością w świecie przestępczym. Był sprawnym strategiem.
Łapówki dla policjantów: Mimo swojej brutalności, miał ponoć dobre relacje z niektórymi policjantami, którzy przymykali oko na jego interesy w zamian za łapówki i inne korzyści. Korupcja była powszechna.
Miłość do Ameryki: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo patriotyczny i kochał Amerykę, mimo że był imigrantem z Włoch. Uważał, że Stany Zjednoczone to kraj możliwości.
Poczucie sprawiedliwości: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie sprawiedliwości i wierzył w to, że każdy powinien mieć równe szanse na sukces, niezależnie od pochodzenia czy statusu społecznego.
Ambicja: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo ambitny i dążył do osiągnięcia szczytu w świecie przestępczym, niezależnie od kosztów. Był zdeterminowany i nieugięty.
Wsparcie duchownych: Mimo swojej brutalności, miał ponoć dobre relacje z niektórymi duchownymi, którzy modlili się za niego i jego rodzinę, a także służyli mu radą i wsparciem.
Datki na Kościół: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo hojny dla swoich parafii i kościołów, przekazując im duże sumy pieniędzy na cele charytatywne i remonty.
Żartobliwy: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie humoru i potrafił żartować ze swoich wrogów i rywali, co sprawiało, że był postrzegany jako mniej groźny niż w rzeczywistości.
Zdolności analityczne: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo inteligentny i potrafił szybko uczyć się nowych rzeczy, co było cenną umiejętnością w świecie przestępczym. Szybko adaptował się do zmieniających się warunków.
Sieć wpływów: Mimo swojej brutalności, miał ponoć dobre relacje z niektórymi politykami, którzy pomagali mu w utrzymaniu wpływów i unikaniu kary. System korupcji w Chicago był bardzo głęboki.
Amerykański sen: Capone wierzył w amerykański sen, choć realizował go w bardzo mroczny sposób. Uważał, że Stany Zjednoczone to kraj możliwości, gdzie każdy może odnieść sukces.
Robin Hood Chicago: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie sprawiedliwości i wierzył w to, że każdy powinien mieć równe szanse. Otwierał darmowe kuchnie dla bezrobotnych i pomagał biednym, co budowało jego pozytywny wizerunek.
Determinacja: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo ambitny. Dążył do osiągnięcia szczytu w świecie przestępczym, niezależnie od kosztów. Ta ambicja doprowadziła go do władzy, ale także ostatecznie do upadku.
Praktykujący katolik: Mimo swojej brutalności, był praktykującym katolikiem, który regularnie uczęszczał do kościoła i wspierał parafię. Wiara była dla niego ważnym elementem życia.
Wybielanie wizerunku: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo hojny dla swoich parafii i kościołów, przekazując im duże sumy pieniędzy na cele charytatywne. Te datki miały na celu poprawę jego wizerunku.
Rozładowywanie napięcia: Mimo swojej reputacji, miał ponoć poczucie humoru i potrafił żartować ze swoich wrogów i rywali. Potrafił rozładować napięcie i utrzymać morale w swoim gangu.
Intuicja biznesowa: Capone był znany z tego, że potrafił być bardzo inteligentny i potrafił szybko uczyć się nowych rzeczy. Co było cenną umiejętnością w świecie przestępczym. Miał intuicję do interesów.
Korupcja jako tarcza: Korupcja była powszechna w Chicago, a Capone wykorzystywał ją do maksimum, budując sieć wpływów i powiązań, która chroniła go przed wymiarem sprawiedliwości. To właśnie ten system sprawił, że władze federalne musiały sięgnąć po zarzuty podatkowe, aby w końcu go aresztować.